و اين براى آماده ساختن روح و فكر و عواطف مشركان براى پذيرش اسلام مؤثرتر است ، كه در يك مرحله توصيه به عدم مزاحمت مىكند و در مرحله بعد سفارش « حقوق يك برادر » را در مورد آنها مىنمايد . « اما اگر آنها هم چنان به پيمان شكنى خود ادامه دهند ، و عهد خود را زير پا بگذارند ، و آئين شما را مورد مذمت قرار داده ، و به تبليغات سوء خود ادامه دهند ، شما با پيشوايان اين گروه كافر پيكار كنيد » ( * ( وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ) * ) . « چرا كه عهد و پيمان آنها كمترين ارزشى ندارد . » ( * ( إِنَّهُمْ لا أَيْمانَ لَهُمْ ) * ) . درست است كه آنها با شما پيمان ترك مخاصمه بسته‌اند ، ولى اين پيمان با نقض شدن مكرر و آمادگى براى نقض در آينده اصلا اعتبار و ارزشى نخواهد داشت . « تا با توجه به اين شدت عمل و با توجه به اين كه راه بازگشت به روى آنها باز است ، از كار خود پشيمان شوند و دست بردارند » ( * ( لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ ) * ) . در آيه بعد براى تحريك مسلمانان و دور ساختن هر گونه سستى و ترس و ترديد در اين امر حياتى از روح و فكر آنها ، مىگويد : « چگونه شما با گروهى پيكار نمىكنيد كه پيمانهايشان را شكستند ، و تصميم گرفتند پيامبر را از سرزمين خود خارج كنند » ( * ( أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَهَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ ) * ) . شما ابتدا به مبارزه و لغو پيمان نكرده‌ايد كه نگران و ناراحت باشيد ، بلكه « مبارزه و پيمان شكنى در آغاز از آنها شروع شده است » ( * ( وَهُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ) * ) .